آنچه مال من بود، او ربود …

خیلی دوستش داشتم … خیلی برام عزیز بود … چند وقت بود که دوست به این خوبی نداشتم! منو یاد دوستای دبیرستانم مینداخت … از هیچ کاری براش دریغ نکردم … هر کاری که تونستم براش کردم … فکر می کردم اونم منو دوست داره … فکر می کردم منو به خاطر خودم می خواد … فکر می کردم می تونیم دوستای خوبی برای هم باشیم از اون دوستایی که تا آخر عمر با هم صمیمی میمونن …

ولی انگار اون خودش می دونست که این طوری نخواهد شد!

ولی اون منو واسه خودم نمی خواست! می خواست که من واسش پلی باشم برای رسیدن به خواسته هاش! وقتی به خواسته هاش رسید ، منو یادش رفت! یادش رفت که دوست بودیم! دیگه دوستم نداره! می دونم که دلش نمی خواد من باشم ! ترجیح می ده تنها باشه و راحت تر تصاحب کنه هر آنچه رو که مال من بود و ربود … ما با هم می تونستیم یه تیم دو نفره ی خوب باشیم … می تونستیم خیلی کارا بکنیم … اما اون نخواست … خواست خودش تنها باشه …